Και τώρα ένα παραμυθάκι με ομιοκαταλιξία που το βγάλαμε από το μυαλό μας.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα μυρμηγκάκι που το έλεγαν 'γερό',ήταν όμορφο και γλυκό,ζηλευτό και καθόλου στρουμπουλό.
Είχε 2 μικρά ματάκια, ζηλευτά, καλοσυνάτα,
που μια μέρα αυτά είδαν, μια κούκλα μιρμιγκούλα
που όλα τα είχε πάνω της και την λέγαν ομορφούλα.
Ζήλεψαν τα δυό ματάκια την κούκλα μιρμιγκούλα
και αμέσως από καστανά έγιναν... γαλανά με μια μικρή βαρκούλα.
Που μέσα αυτή η βαρκούλα είχε το γερό και την ομορφούλα
αλλά ήρθε μια μπόρα και γύρισε η βαρκούλα.
Τελικά όμως επέζησαν τα δύο μυρμηγκάκια, και η βαρκούλα...
όμως μέσα στο ταξίδι η ομορφούλα είπε ότι οι φίλοι την φωνάζουν σκέτο Κούλα.
Τελικά όμως μετά από λίγη ώρα ξύπνησε ο 'γεράκος' μας στη νέα του αυτή χώρα.
Κάθισε στο παγκάκι και ζήλεψε τον ήλιο και την θάλασσα
Ελλάδα μου Ελλαδάρα μου που με έκανες και δάκρυσα.